7. Grensverleggende activiteiten in Monteverde

We werden weer ruim voor de wekker wakker. Lotte kon eindelijk de gordel uit dr bilnaad halen en ik kon mezelf uit de draculapositie bevrijden. (Grafpositie klinkt zo grof). ‘dus zo voel je je als je nachten niet slaapt’. Een voordeel; de tent was al ingeklapt dus we konden direct weg! In het dorpje trakteerden we onszelf op een lekker ontbijtje bestaande uit koffie, thee, choco-donut, charrotcake, iets dat een kaneel broodje moest zijn en een karamel broodje. De helft hebben we bewaard voor smiddags. Om half 8 werden we opgepikt door het busje dat ons samen met andere touristen naar Parc Extreme bracht. Tijdens deze rit zat er een Canadese tourist naast ons die zei dat hij mijn nagels op m&m’s vond lijken. Ik zei dat ie best een hapje mocht proberen maar hij sloeg vriendelijk af. Na deze week zal het er inderdaad niet smakelijk hebben uitgezien 😉 wat hebben we gelachen.

Bij het park aangekomen werden we aangekleed door jochies van een jaar of twintig. We kregen een charmant tuigje tussen de benen en een hippe helm op. De jochies wisten wat ze deden dus we voelden ons veilig. Daarna kregen we uitleg over hoe je moet ziplinen. Weer door een jong jochie. We moesten vooral niet de handen voor de katrol houden en als we stil komen te hangen hadden we twee opties; met de hand jezelf naar de overkant trekken óf de schaar pakken en jezelf losknippen. Dat laatste was uiteraard een grapje. Toen we mochten gaan schoten we snel naar de trap, voordat de grote groepsreis van Nederlandse jongeren ons voor waren. Altijd feest als er zo’n groep Hollanders aanwezig is. Ziplinen was echt gaaf! We beklommen de berg en vlogen van lijn naar lijn terwijl we door de jongens werden geholpen. Ondertussen hadden we wel onze favorieten. Victor, Rudy en nog twee die hun naam hadden afgeschermd. We overlegden met elkaar welke de beste schoonzoon was en dat we later onze dochters wel aan hen zouden toevertrouwen. Ook bedachten we technieken om ongewenste schoonzonen (zoals de dronken ongewassen Amerikaan in onze groep) weg te jagen. Na verdeling van de schoonzonen kwamen we aan bij een kabel waar we met z’n tweeën tegelijkertijd mochten. Lotte achter met de benen strak om mijn middel geklemd. Daar gingen we. Met flinke vaart roetsten we over de vallei van de ene berg naar de andere berg. Een prachtig uitzicht! Wat geweldig! Pura Vida! Na een aantal kabel gehad te hebben moeten we een tijdje wachten. Er was iets aan de hand met een kabel. We begrepen dat er een nieuwe kabel opgehangen moest worden. Na ruim een half uur mochten we verder en kwamen we uit bij de Tarzanswing. Deze was doodeng! Je staat op een platform en wordt door twee mannen met allerlei veiligheidstouwen vastgekoppeld. Vervolgens schuiven zij het platform onder je voeten vandaan en hang je in een zit houding boven de afgrond. Ze laten je steeds een stukje zakken. Daar hang je dan, boven de afgrond geen idee wanneer je gaat en wat je gaat overkomen. Zonder af te tellen laten ze plot het touw los en val je met vrijeval meters de afgrond in. Als je alle lucht uit je longen hebt gegild val je nog verder en veranderd de vrij val in een swing richting te vallei. Je schommelt als een ware Tarzan tussen de bomen door de vallei. De angst trekt langzaam weg en je kunt genieten van het uitzicht met kriebels in de buik van het schommelen. Dan wordt je afgeremd door een touw dat de jongens spannen om je op te vangen. Wat een kick!! Pura Vida!

We klommen de berg verder ophoog tot we bij het hoogste punt aangekomen waren. Daar stond Rudy en zn maat. Ze draaide onze tuigjes om zodat we facedown een zipline konden pakken. We moesten nog een lange trap op maar m’n tuigje zat zo strak dat ik het tuigje een beetje tussen m’n benen uithield. Rudy zag het en ik grapje dat ie wel erg strak zat. Rudy en zn maat schoten in de lach. Rudy maakte gauw onze tuigjes losser en met overdreven zucht maakten we duidelijk dat we erg blij met ze waren. Boven werden we facedown aan de zipline vastgemaakt. Een katrol aan ons tuigje bij de billen en een katrol met touwen om onze enkels. Daar hang je dan, boven de afgrond met een prachtig uitzicht. Rudy gaf ons de laatste instructies en gaf een harde duw. Vliegend als Superman boven de vallei van berg naar berg. Zo hard dat de tranen over je wangen vliegen. Aan het eind werd je opgevangen door een van de jongens waarvan je leven volledig van afhankelijk is maar je je geen moment onveilig bij voelt. De laatste zipline was eentje in een tunnel. Aan het eind van de tunnel stond Victor, de norse, stoere, lelijke versie van Channing Tatum. Wat hebben we een lol gehad en wat hebben we vette dingen gedaan! Pura Vida!!

Eenmaal weer terug in Santa Ellena doken we de auto in om terug te keren naar Alajuela. Hier moeten we morgen de auto weer inleveren. Het was een autorit van 2,5uur en omdat we slecht geslapen hadden en een super toffe maar intensieve dag achter de rug hadden leek deze rit eeuwen te duren! Vlak voor het donker kwamen we aan op camping PuraVan. We klapten gauw de tent open en zochten een restaurant om te eten. Op 1,5km lopen zat Fiesta del Maiz. Daar werden we vriendelijk ontvangen door een perfect sprekende Costa Ricaanse man. Hij zei dat hij onze laatste maaltijd de beste zal maken zodat we nog een keer terug kwamen. En zoals we hier niet anders gewend zijn kregen we een flink bord vol heerlijk eten! Alweer konden we terugkijken op een geslaagde dag. Pura Vida!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s