1. Costa Rica – aankomst

Nadat we op Schiphol de handbagage hadden ingechecked zijn we lekker bagageloos een kopje thee en gebakje gaan eten. Heerlijke rustige ochtend en goed begin van de reis. We bleken alleen geen plaatsen naast elkaar te hebben dus bij de gate hebben we nog een poging gedaan om naast elkaar te zitten. Wat bleek.. drie rijtjes in het vliegtuig hadden geen entertainment system. Ook 1 van onze plaatsen zat zonder. Het personeel was druk bezig om alle mensen om te zetten naar andere plaatsen. Wij vonden het prima om even zonder tv te doen en zeiden dat we dan liever naast elkaar zaten zonder tv. We hebben elkaar nu toch nog genoeg te vertellen. En geregeld.. een rijtje van 3 stoelen, weliswaar zonder tv, maar naast elkaar. En we kregen een vergoeding dus dat is ook altijd leuk meegenomen.

Aangekomen stond Victor met een bordje in de hand op ons te wachten. Hij bracht ons naar de base camp van Nomad America en legde ons uit hoe we de tent konden gebruiken en nam onze reisplannen met ons door. We kregen een local telefoon zodat we hem altijd kunnen bereiken. Wat een top service. Victor had ons onderweg een restaurant aangewezen waar we deze avond gegeten hebben. We hoefde niet met onze 4×4 naar het restaurant te rijden omdat de tent al op stond. Victor wees ons een Suzuki busje aan, die we zo konden meenemen. ‘De sleutel zit er gewoon in, dus ga wanneer je wil’.. Met gezonde zenuwen stapte ik in het busje en reed rustig weg. Het ging best goed! Het fijne is dat we beide van mening zijn dat we ons niet moeten laten opfokken tijdens het rijden en veiligheid op nr. 1 staat.. Het restaurantje was een soort mega grote overkapping met houten stoelen en tafels. Zelfs een Engelstalig menu.. We hebben er heerlijk gegeten! Pollo met iets dat op bonenpuree leek. Maar het was heerlijk! Nu kwam het spannennde gedeelte; vanuit parkeerstand achteruit op de helling een drukke weg op. Lotte zat heldhaftig achter het stuur en deed keurig de hellingproef, met een flinke dot gas stonden we nu 1 meter op veilige afstand van de stenen muur voor ons. Er tikte een man met oranje hesje op het raam. Lotte wilde het raampje opendoen maar drukte door de spanning het knopje voor het achterraam open. Het was hilarisch! De man met hes liep naar de achterruit en gebaarde dat hij wel voor ons zou kijken. Veilig op basecamp aangekomen hebben we er enorm om moeten lachen. Wat gaat deze reis ons brengen?