Santa Clara

We moesten ons al vroeg melden bij het station van Viazul. Om half 8 in de ochtend zou de bus vertrekken en door het werktempo van de Cubanen moet je een uur van te voren inchecken. Alles wordt drie dubbel opgeschreven of overgetypt en overal hebben ze één of zelfs twee medewerkers voor. De een doet het labeltje om je tas, de ander schrijft het labeltje en weer een ander geeft jou het labeltje. En zo gaat het met ieder proces. Een Lean-expert zou er de kriebels van krijgen. Eenmaal in de bus zit je nog ruim 20minuten langer te wachten voor het werkelijke vertrek, waarop je wacht weet je nooit maar het is vakantie dus wat maakt het uit. Onderweg stopte de bus een paar keer bij een huisje waar de buschauffeur uitstapte om zijn lunch bij zijn vrouw op te halen of een sigaretje te roken. De buschauffeurs zijn overigens met zijn tweeën dus een tweede mini-pauze bij vrouwlief is niet gek. Als je geluk hebt staat het vrouwtje met een boodschappentas langs de weg al te wachten, met pech ben je zo weer 10minuten verder. Wij stelden ons voor hoe papa de bus in Lindenholt midden op de Agnetenweg parkeerde om even bij mama een bakkie koffie te nemen. Ach, waarom ook niet.

Tegen het einde van de ochtend kwamen we aan in Santa Clara. Ook hier werden we belaagd door brutale taxichauffeurs en casa-dames. Het was er warm, we hadden zware rugzakken op, hoorden allerlei mensen tegen ons schreeuwen en waren op ontbekend terrein opzoek naar de uitgang. Heel irritant maar als je stug doorloopt, af en toe ‘no thank you’ zegt, of aangeeft dat je een reservering hebt, laten ze je enigzins met rust. Het was bijna 2km lopen naar Casa Doña Ari, dat midden in het centrum lag. Helaas waren we door de teveel aan prikkels op het station, helemaal klaar met de taxichauffeurs en besloten we te wandelen. Ik was vergeten mn trui uit te trekken dus het zweet gutste over mn voorhoofd en onze voeten en benen brandden van de bergbeklimming gister. Je kunt je voorstellen dat dit geen heel gezellige wandeling was. Het enige dat we wilden was zo snel mogelijk naar de casa. In hoog tempo liepen we naar de casa waar we vriendelijk werden ontvangen door Doña. De vrouw was iets kleiner dan ik, ongeveer 1.65m. en had een brede buigel glimlach. Ze was nog niet klaar met poetsen want we waren wat vroeg maar we kregen verse sap en lekkere koekjes op het dakterras. We zeiden dat ze rustig aan moesten doen maar al snel kwam ze met bezweet hoofd boven om te zeggen dat de kamer klaar was. ‘alleen de stroom doet het niet meer’, in het hele blok was de stoom uitgevallen dus de kamer was donker en warm omdat ook de airco het niet deed. We besloten gauw de stad te gaan verkennen. De dochter des huizes gaf ons een plattegrond mee en legde ons uit waar de bezienswaardigheden lagen.

Via een prachtig plein liepen we naar het treinstation waar De Slag om Santa Clara gevochten is. Che heeft daar met zijn mannen een bewapend treinconfooi van Batista laten ontsporen met een bulldozer en met molotovcocktails aangevallen. De bevolking heeft gelijktijdig een barricade opgeworpen zodat hulptroepen niet naar de mannen van Batista gestuurd konden worden. Zo hebben honderden militairen zich in Santa Clara moeten overgeven aan Che en kwam bevoorrading nooit aan bij troepen van Batista. Che heeft dan ook verschillede standbeelden in de stad. Bij één van de standbeelden heeft Che een kind op z’n schouder. Het standbeeld heeft heel veel details. Zoals hele kleine poppetjes dat een stiksels in een scheur in zijn mauw moet voorstellen. Ze beelden hardwerkende mannen uit. En zo heeft zijn pak nog vele verborgen elementen waaruit blijkt dat Cuba een trots volk heeft die hard strijden voor hun land. De strijdlustigheid spat er vanaf.

Op de terugweg besloten we een fietstaxi te nemen naar Place du la Revalution, 4km verderop. Fietsen dat onze biker deed! Heuvel op met twee zware toeristen. Hij vertelde dat hij niet in het centrum mocht stoppen, omdat hij anders een boete kreeg en daarom mensen net buiten het centrum oppikte. Daar waren wij wel blij mee, anders moesten we 4km lopen, waarvan 2km heuvel op.

Dat Che met een gigantisch standbeeld geëerd wordt op een mega leeg wit plein is ook zeker niet gek. De bevolking ziet hem als dé grote held die Santa Clara en daarmee Cuba verlost heeft van Batista. Een gigantisch standbeeld van hem staat er op het plein, Trumps grootheidswaanzin zou er nog te klein voor zijn zo groot. Het beeld is echt zeer indrukwekkend en de op het plein temperatuur netzo. Twee seconden op het plein laat je zweten als een otter! We liepen langs een beschut stukje gedenkstenen waar strijders werden geëerd. Een grote fakkel brandde in het midden van het goed onderhouden en met respect behandelde plein, in de volle zon. Opnieuw werd duidelijk dat de Cubaan een zeer trots volk is. Bloedheet is het hier, maar ook bloedmooi.

Met paard-en wagen werden we terug gebracht naar het centrum. Een jonge man en waarschijnlijk zijn kleine broertje bestuurden het werktuig. Ze probeerden ons nog meer ritjes te verkopen maar we hadden alles al gezien. Voor 4cuc stonden we weer voor onze Casa.

Die avond hebben we gegeten bij Sabora Ache. Een restaurantje waar de locale savonds eten. De prijzen werden dan ook in CuP aangegeven. Ongeveer 15keer zo groot als cuc’s. We kregen een heerlijk 4 gangen dinner met oa. twee gigantische borden kreeft. Wat hebben wij hier heerlijk gegeten! De uiteindelijke rekening was 30cuc, zo’n 25euro. Bizar!

Diezelfde avond hebben we op een mooi verlicht plein mojito’s gedronken en een Cubaanse sigaar gerookt.

We besloten de volgende dag richting Varadero te gaan. In Santa Clara hadden we nu alles gezien en we hadden behoeften aan minder prikkels en indrukken. Voor ons was het verschil tussen vakantie en reizen nu voelbaar duidelijk. Reizen: het zien van indrukwekkende natuur, meemaken van andere gewoontes, nieuwe mensen ontmoeten en continu op een andere plek begeven om weer nieuwe indrukken op te doen. Vakantie: bijkomen van de dagelijkse hectiek, niks hoeven, lekker weer, lekker eten, gewoon rust. De echte reiziger zal het misschien herkennen, we waren moe van de prachtige indrukken, we waren verzadigd met prachtige belevenissen, hebben geweldige lieve mensen ontmoet en hebben ook op persoonlijk vlak nieuwe inzichten gekregen. Nu wilden we nagenieten van deze fantastische ervaringen. En dat gaan we doen in Varadero.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s