Vinales – Los Jazmines

Ons ontbijt was weer perfect verzorgd inclusief gebakken eitje en huisgemaakte sap, jam en cake. De verse koffie werd nog een keer bijgeschonken en terwijl we heerlijk zaten te kletsen kwamen de grappigste verhalen van Southpark naar boven. We hadden ondekt dat Butters zich in een van de afleveringen Mantequilla noemde. We zagen het op een pakje boter dat op tafel stond. Nooit beseft dat dat de vertaling is voor boter oftewel Butter. Nalachend van onze ontdekking pakte we onze spullen om een wandeltocht door Vinales te maken. Rachid had GPS en offline kaarten op de telefoon dus we konden mooi zonder gids de omgeving verkennen. We trokken door de zandweggetjes langs felgekleurde huisjes waar mensen hard aan het werk waren. Iedereen was bezig met het opknappen van hun huisje. Het dorpje is tegen de heuvel opgebouwd maar door al het moois dat er te zien was hadden we er geen erg in dat het een flinke klim was. Net buiten het dorpje was een grote groep mannen een huis aan het bouwen. Ze zwoegden met kruiwagens vol grind en planken. Iedereen was kei hard aan het werk, in de volle zon. Het was duidelijk dat het dorp aan het uitbreiden was en dat de bevolking goede zaken deed met het toerisme. Na de bewoonde wereld kwamen we op een prachtig open groen landschap. Er stond een paard rustig te grazen en de zon scheen fel over de heuvel. We vervolgende het zandpaadje en liepen door wat dichter bebost gebied heen. We zagen prachtige plantensoorten en kwamen steeds in een ander natuurlandschap. We volgde het pad dat ooit een riviertje was geweest. Zelfs het zand veranderden onderweg van kleur. Waar we eerst op witgrijs zand met kiezelsteentjes liepen, liepen we verderop op vuurrood los zand of juist op hard beige gesteente. Prachtig dat in zo’n klein gebied zoveel verschillende natuur te zien is. Hier en daar kwamen we op een open veld waar een boer een stuk grond had voor zijn paardjes en een klein huisje. Het was echt alsof we in een mooie natuurdocumentaire van National Geographic liepen. Na ongeveer 5 kilometer kwamen we weer uit op een grote weg. We zagen een uitkijkpunt waar we een tijdje hebben zitten kijken naar de prachtige vallei. Het was een uniek uitzicht met in de verte een boerderij omringd met rode tabaksvelden en palmbomen met op de achtergrond grote hoge groene bergen. Hier hadden we nog uren kunnen kijken. Het was net een schilderij waar je steeds nieuwe dingen op ontdekte.
We liepen verder richting een nabijgelegen hotel. Los Jazmines heeft een zwembad en faciliteiten die ook voor externe toeristen toegankelijk was voor 3CUC. Ook konden we hier voor het eerst in een aantal dagen Wi-Fi kaarten kopen om eventjes met het thuisfront te appen. Het toilet was ook hier weer erg bijzonder. Het lage deurtje maakte dat je oog in oog stond met de wachtende medetoiletgangers. Het omkleden op dit toilet was dus een interessante uitdaging. We hebben uren aan het zwembad gelegen en af en toe een duik in het water genomen. Het was heerlijk genieten na zo’n geweldige wandeling. Toen het tijd was om te gaan, kochten we wat water en daalden we af de vallei in. Het schilderijachtige uitzicht waar we vanochtend zicht op hadden, daar waren we nu deel van geworden. Over de akkers van de boeren en langs boerderijtjes daalden we af richting het centrum. Hier en daar kwamen we een hardwerkende boer tegen die we vriendelijk begroetten, ‘Ola!’. Bij iedere stap die we zetten zagen we het landschap veranderen. We moesten denken aan de film platvoet die opzoek ging naar de groene vallei. Nou, wij liepen er midden in. En ook de film Pirates of the Caraïben kwam even langs in onze gedachten. Die berg verderop deed ons denken aan de plek waar Jack Spearrow door kanibalen achtervolgt werd. Vol verwondering liepen we door tot we in het centrum uitkwamen. Stiekem vonden we het erg jammer dat we er al waren. De rustige akkers en boerderijtjes hadden plaatsgemaakt voor een drukke geasfalteerde weg met aan weerszijde huisjes en restaurants. Op een van de verranda’s was een kapper zijn klanten aan het knippen. Hij riep naar Rachid dat hij hem ook wel even wilde knippen. Maar twijfelachtig liepen we door. Dat was eigenlijk best een mooi verhaal geweest, op de verranda bij de kapper. We waren nog te vol van alle mooie indrukken van de vallei. Onze buikjes waren inmiddels wel goed leeg en we schoven bij restaurant ‘de drie J’s’ aan voor wat tappas en een verse Pinacolada. Als toetje liepen we langs een huisje waar de bewoner Churros verkocht. We kregen de laatste stukjes want hij was helemaal leeg. Hij wilde er dan ook helemaal niks voor hebben en dankbaar namen we de Churros aan om onderweg naar de Casa op te eten. Opnieuw een geweldige prachtige dag achter de rug!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s