Jamaica – Blue Hole en Dunnriver Falls

We hadden om half 10 in de ochtend afgesproken met Leroy om naar Blue Hole en Dunnriver Falls te gaan. Hij bracht ons de dichtbebosde heuvels op. Door de warme zon en de dagelijkse korte regenbuitjes is het hele eiland ontzettend groen en prachtig begroeid met verschillende bomen, planten, stuiken en bloemen. Uiteindelijk kwamen we aan bij een houten hutje waar we geholpen werden door Stefano. Een jonge gozer die ons door de Blue Hole zou gidsen. Stefano vertelde dat de Blue Hole het gehele gebied betrok waar de waterval doorheen stroomt omdat het allemaal fel blauw water is. We liepen stroomopwaarts tot we bij een oversteek kwamen. Het was de afgrond van een waterval van ongeveer twee huizen hoog. Aan de overkant stond een groep touristen die moesten oversteken. Nadat de eerste mensen aan de overkant waren begon het water met een rotgang te stromen. Het was zo hevig dat een Duits meisje boven de afgrond van de waterval hing met alleen haar handen aan het touw. Ze gilde alsof haar leven er vanaf hing, wat ook letterlijk te nemen was. De gidsen probeerden haar met man en macht tegen de krachtige stroming in weer uit de afgrond te trekken. Met drie sterke mannen trokken ze haar omhoog en brachten ze haar naar de kant. Het was duidelijk dat het menens was geworden en er werd versterking bij gehaald om de overige touristen te redden. Het water werd langzaamaan hoger en heviger en uiteindelijk stonden er wel 20 jonge sterke mannen en 1 sterke stoere jamaicaanse chick met touwen en met gevaar voor eigen leven, vlak boven de afgrond van de waterval, de toeristen aan de overkant te begeleiden. Het was een heftig gezicht maar daarnaast ook super gaaf om te zien dat als er een gevaarlijke situatie zich voordoet, er binnen no-time bijstand klaarstaat om als een geoliede machine mensen te redden en de situatie meester te worden. We hebben daar een stuk teamwork gezien waar je als individu veel van kan leren.

Natuurlijk waren we redelijk onder de indruk van alles wat we gezien hadden. Daarnaast hadden we juist meer vertrouwen in onze gids gekregen. Stefano was super heldhaftig en ook nog eens super sterk! Stefano bracht ons naar een lager liggend gebied waar het water nog niet zo hard stroomde. We stonden boven een afgrond van 20ft. hoog waaronder met enorme kracht de waterval zijn water ten val bracht. Voor Stefano was dit niet zo bijzonder en hij zei dat we hier wel veilig konden springen. Stefano zou eerst springen en ons beneden opvangen zodat we niet zouden afdrijven naar de volgende afgrond. Stefano was al beneden voordat we er erg in hadden. Lotte was super stoer en sprong zonder enige twijfel als eerst. Met een lange harde gil viel ze in het water en kwam vrij snel weer tussen de klotsende golven omhoog. Ze dreef richting Stefano en stoer als ze was hing ze aan de rots waar Stefano zich ook opgesteld had. Nu was het mijn beurt. Ik stond boven de afgrond en keek de diepte in. Naar de rotsen waar het water op brak en naar de gigantsiche kracht waarmee de waterval boomstammen meevoerden de volgende afgrond in. Alsof ik in een film zat zag ik de afgrond op me afkomen en weer dieper worden, ik werd licht in mijn hoofd en voelde mijn hele lichaam trillen. Ik haalde diep adem maar ik kreeg geen controle over mijn angst. Met trillende benen voelde ik mijn maag omdraaien. Ik stond bijna te kokhalzen van de angst. Gelukkig stonden er nog twee andere gidsen bij die mij moed in praatten. Een van de gidsen zei: ‘kom we springen samen’. Hand in hand stond ik daar. Met een Jamaicaanse durfal naast me, een stoere Lotte onderaan de waterval en een heldhaftige gids die me van de afgrond zou redden. De gids die ik stevig beet had telde af. 1… 2… 3… We sprongen! Met een kei harde gil vielen we de waterval af. De hand van de gids moet flink beurs zijn geweest want ik heb nog nooit iemand zo stevig vastgehouden. Toen we boven kwamen had de gids mij al vast en zwommen we naar de rots waar Lotte en Stefano op ons wachtten. De gids zei tegen mij: ‘zie, je hoeft niet bang te zijn’, en gaf me een Jamaicaanse boks.

Ik heb nog minstens 15min staan natrillen maar ik ben trots dat ik toch gesprongen heb. En ik ben nog trotser op Lotte die super stoer was!

Leroy stond al bij zijn busje te wachten toen we terugkwamen en na wat foto’s met Stefano en mijn hoogtevreeskiller reden we richting Dunnriver Falls. Halverwege kwamen we drie liftende backpackers tegen. Ze wilde een taxi en Leroy vroeg of hij ze mee mocht nemen. We hadden ruimte zat en voor Leroy was het leuk om nog een extra zakcentje te verdienen, dus we vonden het goed. De drie backpackers bleken ook in Reggae Hostel te slapen en het Duitse meisje dat boven de afgrond van de waterval had gehangen, zat er ook bij. We brachten ze terug naar Ocho Rios.

Kyle, een Israëlische backpacker besloot met ons naar Dunnriver Falls mee te gaan. Kyle was ook een van de toeristen die gered was bij de Blue Hole en was daarbij zijn waterschoenen verloren. Bij Dunnriver Falls kocht hij nieuwe en deelden we een kluisje om de kosten laag te houden. We besloten zonder gids de Falls te beklimmen. Dat bleek later een goede keus te zijn want, toen we aan de start stonden om de Falls te beklimmen zagen we de groepen toeristen hand in hand als een grote ketting de Falls over te schuiven. Hier hadden wij geen zin in. We volgden een frans gezin dat ook niet met een gids mee was gegaan. Het ging als een speer. We klommen van rots naar rots terwijl het water langs onze benen raasden en de afgrond steeds hoger werd. We sprongen in waterpoelen die tot ons middel diep waren en ontweken hier en daar de ketting van toeristen. Waar ik bij Blue Hole de hand van de gids zeer gewaardeerd had, had ik nu geen enkele behoefte om iemands hand vast te houden, anders dan af en toe een reikende hand om een grote rotsblok op te komen. Halverwege hebben we even op een rots van het uitzicht genoten. Kyle zei, dat als deze Falls in the middle of nowhere had gelegen, het zijn favoriete plek was geweest. De hordes toeristen hadden dit wel een beetje verpest maar het was alsnog een ontzettend leuke en mooie ervaring. Eenmaal bovenaan deelden we wat pinda’s en maakten we was leuke foto’s.

Leroy stond ondertussen al met het busje op ons te wachten en bracht ons weer terug naar het hostel. We sprongen onder de douche om daarna fris en fruitig bij Jerk Center te gaan eten.

Kyle nodigde ons later uit voor een ijsje maar we zaten net met een lekkere kop thee na te genieten van de dag. Toen hij weg was kwam er een Amerikaans meisje bij ons om te vragen of we toevallig zin hadden om mee te gaan eten. Maar ook dat hadden we al gedaan. Toen Kyle en zijn dormmates terug kwamen van het ijsje hebben we nog even met het groepje staan praten over ieders avonturen. In zo’n hostel heb je een hoop aanspraak en ondanks dat we een eigen kamer hadden hoefden we niet alleen te zijn als we dat niet wilden. Heel gezellig maar wij moesten weer vroeg op. We hadden besloten de bus terug te pakken naar Negril. De sfeer is daar veel chiller, het strand is daar makkelijker te bereiken, de locals zijn daar leuk en grappig en in Negril zijn veel leuke restaurantjes en barretjes.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s