Horseshoe en Angels Landing

Na het prachtige bloedrode Monument Valley ging onze reis verder naar Zion. Het was opnieuw een aantal uur rijden voordat we bij het hotel aankwamen dus we besloten een tussenstop te maken bij Horseshoebend. Een prachtige canyon in de vorm van een hoefijzer. Het was een kleine kilometer door duinachtig gebied lopen voordat we bij de canyon aankwamen. Pas aan de rand van de afgrond kon je de hele horseshoe zien liggen. Er waren dan ook veel toeristen die het randje opzochten voor die ene perfecte foto. Wij vonden het een minder geslaagd idee om zo dicht bij de afgrond te gaan staan en zijn op een rustiger stukje aan de rand gaan zitten om met een geweldig uitzicht te lunchen. Op de terugweg liepen we de duin weer omhoog. “Wie het eerste boven is krijgt een kusje!”. Ik rende de heuvel op maar Rachid vond het wel best, hij zou hoe dan ook winnen. Tot ik vlak voor de finish ineens het geluid van snelle voetstappen achter me aan hoorde rennen. Ik zette nog eventjes aan om deze wedstrijd niet te verliezen en kwam gelukkig nog net als eerste boven. Badend in het zweet en met knalrode kop nam ik vol trots de welverdiende prijs in ontvangst.

De rest van de rit naar Zion hebben we zitten nagenieten van de reis tot nu toe. Het is zo bizar. In nog geen drie weken tijd hebben we zoveel verschillende natuurgebieden gezien. Maar wat bovenal bizar is, we hebben binnen 3 weken 4 jaargetijden meegemaakt. Van herfst en winter in Rockymountains kwamen we in de volle winter in Yellowstone en Grand Teton waarna we de lente tegemoet reden ter hoogte van Swan Valley en nu rijden we in hartje zomer door Utah. Tijdens onze autoritten hebben we meer dan voldoende tijd om stil te staan bij wat voor een bijzondere reis we aan het maken zijn.

We kwamen aan bij het hotel thv Zion. Bij het inchecken gaf de receptioniste aan dat we pas voor morgen hadden geboekt. ‘Nee hea, hebben we ons echt vergist?’. We controleerde de reserveringen en hadden inderdaad ergens anders geboekt voor vanavond en pas voor morgen hier. Deze avond zouden we bij Zion Under Canvas slapen. Een kleine camping met allemaal luxe safaritenten. Hier hadden we nog geen rekening meegehouden en moesten even omschakelen. We reden snel naar de supermarkt voor wat lekkers en wilde een fles wijn inslaan. Bij geen enkele winkel die we probeerden verkochten ze wijn. Dat kon geen toeval zijn. Het bleek dat in de staat Utah alcohol boven de 4% alleen verkocht mag worden door een drankhandel waar de overheid eigenaar van is. We moesten dus 30 minuten extra rijden voor een flesje wijn. Maar het was het allemaal waard. Ze hadden namelijk onze bruiloft wijn Frontier Red!

Met een boodschappentas vol lekkers en een typische donkerbruine papierenzak met de wijn zochten we de camping op. In een prachtig dal in Zion NP lag de camping met z’n witte safaritenten. Met een golfcar werden we met onze bagage bij onze tent afgezet. De tent had een kingsize bed en een open haard met op de grond een dierenhuid. Buiten hadden we een klein terrasje met uitzicht over de oranje-gele bergen met groene bebossing. Een prachtig uitzicht waar we de rest van de avond van een prachtige sterrenhemel hebben genoten met onze favoriete wijn.

Ondanks dat we s’avonds de tent goed warm hadden gestookt was de kachel s’nachts uitgegaan en werden we met een frisse ochtend bries wakker. Wat hadden we heerlijk geslapen in dit ontzettend grote bed. We waren elkaar s’nachts niet tegengekomen en als er iets lekker slaapt is het wel ongegeneerd draaien en rollen zonder de ander wakker te maken!

Vol frisse ochtend moed maakte we een geïmproviseerd ontbijtje voor onze tent, nog steeds verbaast over deze geweldige locatie en super romantische tent.

20 minuten later stonden we in Zion National Park. Het NP is niet gericht op auto’s en je moet er dus je auto parkeren en met een parkbusje vol toeristen langs alle uitzichtpunten. Na een uur rondrijden op een veel te kleine parkeerplaats hadden we nog geen parkeerplek, alles was prop en prop vol. En steeds als we ergens voorbij reden waren we net te laat en parkeerden er alweer een andere auto. We waren het helemaal zat en hadden het bijna opgegeven tot en een ouder stel hun auto instapte. We zetten onze richting aanwijzer aan en wachtten geduldig tot ze waren uitgereden. Maar op het moment dat we de parkeerplek in wilde rijden glipte er een jonge dame met zwarte Volkswagen op onze parkeerplek. We dachten allebei hetzelfde en gingen dit niet laten gebeuren, wat een asociale trut. Het was duidelijk dat wij er als eerste waren en dat wij voor dit plekje aan het wachten waren. We zetten de auto achter die van haar en stapte tegelijkertijd uit om het deze dame eens haarfijn uit te gaan leggen. Ze draaide haar raampje open en was duidelijk geschrokken van de nogal imposante manier waarop we haar hadden vastgezet en uitgestapt waren. Ze zei dat ze niet had gezien dat wij aan het wachten waren en dat ze direct ruimte zou maken. Mooi, konden wij met de shuttlebus het park door!

We stapten uit bij Angels Landing. Deze hick staat bekend om zijn steile bergpaden en meters diepen afgrond. Op internet had ik al een aantal gave filmpjes gezien van mensen die aan kettingen langs een rotswand naar boven klommen. Rachid wist echter nog niet dat hij dit on verwachten. De eerste kilometers was een goed bestraten bergpas dat met een redelijke helling naar boven liep. Dit verharden pad liep steeds steiler omhoog tot het overging in een valsplatte zandweg. Langs dat zandpad stroomde een klein riviertje met herfstkleurige bomen aan de oever. Aan het eind van het zandpad moesten we een metershoge steil pad volgen de berg op. Het leek wel een wenteltrap zonder treden, zo steil was het! Toen we eenmaal boven waren dachten we dat we er wel moesten zijn. Tot we zagen dat de echte Angels Landing daar pas begon. We liepen zeker 2 kilometer over de bergkam met aan de ene kant een dikke ketting in de hand die aan de rots was bevestigd en aan de andere kant een afgrond van honderden meters diep waar de afgelopen 10 jaar al 4 mensen naar benden gedonderd waren. Het paadje dat semi-aangelegd was, bestond uit rotsblokken en zandpaadjes van twee voeten breed. Het was geen eenrichtingsverkeer dus als er mensen van boven naar beneden kwamen was het even billen knijpen en vooral de ketting goed vasthouden en stilstaan tot de dalende groep voorbij was. Het was redelijk vermoeiend en we kwamen dan ook helemaal uitgeput boven aan. Dat was een flinke klim! Maar hoe prachtig was het uitzicht! We keken over de vallei met een riviertje waar witte rotsen het water ruig door het landschap lieten stromen. Aan beide kanten van het rivier was een oever te zien met groene struiken en prachtige groene velden met aangrenzend hoge bomen die een bos vormde langs de voet van de berg. We hebben lange tijd op de top van de berg gezeten en onze lunch gedeeld met de bergchipmunks.

De afdaling ging een stuk sneller. Wel was ik ondertussen wat duizelig geworden van de inspanning en heb ik af en toe een mis stapje gedaan, of moest de ketting vastgrijpen. Gelukkig zonder hele ernstige gevolgen. We waren allebei goed moe toen we uiteindelijk weer beneden waren. Onze fysieke vermoeidheid was omgeslagen in een wollige slaperigheid. We besloten The Narrows nog even op onze bucketlist te laten staan en lekker op tijd naar het hotel te gaan, wat Thais eten te halen en op de hotelkamer honkbal te kijken.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s