Monument Valley

Vanuit Moab zijn we naar Monument Valley gereden. Opnieuw een ritje van een aantal uur, waarbij je niets anders ziet dan rotsachtige zandlandschappen. Je kunt kilometers rijden voordat je ook maar iets van een huisje of bedrijvigheid ziet. Een half uur voordat we bij Monument Valley zouden aankomen zagen we midden in een vlak zandlandschap de grote rode rotsbergen van Monument al liggen. We verbaasden ons dat we het nu al konden zien ondanks dat we nog redelijk lang moesten rijden. Het moet toch immens groot zijn wil je het van deze afstand al kunnen zien. Maar wat een machtig mooi gezicht! Reusachtige rotsblokken die uit de aarde omhoog geduwd lijken te worden. Ieder met hun eigen vorm en grootte, ontstaan door verschillende windstromen en weersomstandigheden.

Ons hotel lag midden in Monument Valley. The View is het enige hotel dat zich in het park bevindt. Het wordt gerund door een vrouwelijke Native American en we hebben het vermoeden dat ze stinkend rijk moet zijn geworden van de hordes toeristen die hier dag in dag uit voorbij komen. Ons hotelkamertje was best klein maar prima. De locatie was perfect en daar ging het ons uiteindelijk om.

Nadat we de spullen op de hotelkamer hadden gedropt zijn we opzoek gegaan naar een mooie wandelroute. We vonden een korte route die langs een berg zou lopen. We besloten die te lopen maar onderweg zagen we een bordje Mesa Trail. Vlak na het bordje liep een smal bergpaadje een heuveltje op. Het zag er best uitdagend uit dus we besloten het Mesa Pad te volgen. Het bergpaadje de heuvel op veranderde al gauw in een niet zichtbare berghelling met losliggende stenen en balancerende rotsblokken. We volgden de stenen die door mensen waren opgestapeld want dat zou de route moeten zijn. Onder onze voeten rolde de keien naar beneden en hoe hoger we kwamen hoe minder pad we zagen. Halverwege de berg begonnen we door te krijgen dat dit geen officieel pad meer kon zijn. We waren over losliggende rotsblokken de berg op geklauterd en waren op het punt gekomen waar de berghelling overging in een hoge rotswand. We konden niet meer verder en hadden al een tijdje geleden het pad achter ons gelaten. Er zat niks anders op dan vanaf hier te genieten van het prachtige uitzicht over de vallei. Er was nergens ook maar een klein egaal stukje om te zitten. Ons staande in evenwichthoudend keken we over de prachtige donkerrode vallei. In alle stilte, met alleen het geruis van de wind die langs onze oren suisde hadden we uitzicht over de vallei waar honderden toeristen hun weg baanden door Monument Valley.

We moesten proberen dezelfde route naar beneden te lopen maar door alle losliggende rotsen, die wij waarschijnlijk nog meer op scherp hadden gezet was het een enorme uitdaging. De route die we omhoog waren geklommen was nauwelijks te zien en stapje voor stapje moesten we beslissen welke volgende stap we zouden nemen. Met een fantastisch uitzicht naast ons en een avontuurlijk rotspad achter ons kwamen we langzaam weer op begaanbaar terrein.

Ik stond nog helemaal te stuiteren van onze gave hick toen we de auto insprongen om de autoroute door Monument Valley te rijden. We hadden het van grote hoogte gezien en nu gingen we de machtige rotspartijen vanaf de voet bekijken.

Vlak nadat we de poorten van de vallei waren langsgereden moesten we alweer op de rem. Er kwam een kudde ‘wilde’ paarden de wegoversteken. De paarden maakten zich niet druk om alle toeristen maar sjokten rustig de weg over. Toen de paarden allemaal op hun gemak waren overgestoken konden we onze weg vervolgen over een slecht onderhouden zandweg. Waar ze het entreegeld voor gebruiken weten we niet maar aan het onderhoud van de weg geven ze het in ieder geval niet uit. We zijn blij dat we hier met een Jeep rijden en niet met een Mustang cabrio. De vallei bekijken vanaf de grond was enorm indrukwekkend. Vanaf deze positie zijn de rotsen nog reusachtiger. De zon scheen over de vallei en wordt hier en daar opgevangen door een reusachtige rotspartij waardoor de schaduw op het volgende gesteente neervalt en een geweldig mooi kleurrijk pallet achterlaat. Ondanks dat we hier vorig jaar ook gereden hebben lijkt het wel een heel ander gebied. De kleuren die door het ondergaan van de zon alsmaar veranderen, de schaduwen die ineens ontstaan en met dezelfde snelheid weer verdwijnen. Het is bizar hoe veel beweging en verandering er in monument valley is, ondanks dat de rotsen muurvast aan de grond genageld staan en de rotsen zelf miljoenen jaren nodig hebben om van vorm te veranderen.

De volgende ochtend zijn we in alle vroegte opgestaan om op het terras van het hotel de zonsopkomst mee te maken. Het was koud en donker en er waren maar een handje toeristen die net zo gek waren als wij. Maar wat was het weer prachtig. De zon kwam langzaam op en veranderde de pikdonkere vallei in een helder rood natuurgebied waar menig cowboyfilm is opgenomen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s