Arches National Park

Wakker worden in Moab, hotel Aarchway inn, tussen de rode bergen en een heerlijke ochtendzon. De dag begon goed met een heerlijk Amerikaans ontbijtje Pancakes, scrambled eggs, scones, cake en koffie. We komen tonnetje rond thuis, maar dat sporten we er dan wel weer af!

Vandaag stond Arches National Park op de planning. Arches is een National Park met grote oranje rotsachtige gebergtes dat bekend staat om z’n, uiteraard, Arches. Bogen die zijn ontstaan door wind en de stand van omliggende rotsgebergtes. Een prachtig natuurverschijnsel dat in duizenden jaren is ontstaan en telkens weer veranderd. We reden langs Balanced Rock. Een groot statig alleenstaand rotsblok waar een ander rotsblok op balanceerde. Het is één van de beroemdste rotsen in Arches. Overal waar we reden zagen we prachtige grote rotsblokken die door natuurelementen op magische wijze ieder zijn bijzondere vorm hadden gekregen. De route door het park eindigde bij een trail langs verschillende Arches. Via de hoofdtrail liepen we langs prachtige Arches en keken onze ogen uit van alles wat we onderweg tegen kwamen. Het is echt niet te beschrijven hoe machtig mooi ook dit natuurgebied weer is. Het is reusachtig, oneindig en adembenemend. We hebben vaak eventjes letterlijk stilgestaan om in alle stilte te genieten van alles wat we zien en meemaken.

De trail ging van een prima te bewandelen hoofdweg over in een Primitive trail. Voor ons lag een steile heuvel van rotsen en achter ons lag een semi-bestraat pad terug naar de parkeerplaats. We hadden nog lang geen zin om terug te gaan en besloten in ieder geval nog een klein stukje het primitieve pad te volgen. We klommen de gladde rotsen op en zagen aan beide kanten van de stenen een hele diepe afgrond. Op handen en voeten klommen we omhoog om niet van de rotsen te glijden en te pletter te vallen. Bovenaan gekomen hadden we een prachtig uitzicht! Zover we konden kijken keken we uit over het hele park met z’n prachtige canyons, grote door de wind versleten rotspunten en reusachtige oranje bergen die uit de grond naar boven torende.

De gevaarlijke rotsen was nog maar het begin van een uitdagende prachtige trail door het park. De trail was gemarkeerd door opeengestapelde steentjes. We volgde de stenen en klommen over rotsblokken, gleden over gesteenten naar de volgende rots om vervolgens weer van rots naar rots te springen met aan beide kanten een afgrond van meer dan een huis hoog. We moesten denken aan de film waar een man klem komt te zitten met zijn hand tussen een rots en zijn eigen arm met een bot zakmesje moet afsnijden om zijn eigen leven te redden. Gelukkig waren hier wel meer mensen om, als het uberhaupt nog nodig was, je te redden uit zo’n afgrond. Uiteindelijk kwamen we weer bij een Arch terecht, Double O’ Arch. Twee prachtige bogen boven elkaar waar de zon met krachtige stalen doorheen scheen. Dat de natuur zoiets kan maken, onbeschrijflijk mooi!

Vanuit Double O’ Arche konden we dezelfde weg weer terug om via de relatief makkelijke weg weer terug te gaan. We konden er ook voor kiezen om het primitieve pad te vervolgen, het pad dat in totaal 11,6km lang zou zijn. Het pad tot nu toe was dus nog niet primitief genoeg volgens het park? We maakte de berekening dat we er ongeveer nog 4uur over zouden doen als we het primitieve pad zouden volgen. Dan zouden we nog voordat het park zou sluiten bij onze auto zijn. En fysiek zouden we het waarschijnlijk ook wel aankunnen. En we waren gewoon super benieuwd wat ons nog meer te wachten stond. Onze drang naar adrenaline was door de afgelopen 4km aangewakkerd en we besloten het avontuur tegemoet te lopen. Door losliggend zand en kiezels stormden we de vallei door. We gleden over grote rotsblokken en sprongen over plassen water heen om vervolgens een steile heuvel van diep losliggend zand op te klauteren. Bovenaan de heuvel kwamen we een gezin tegen. Een zwangere vrouw met een jongetje van een jaar of 4 en een man met een meisje van een jaar of 1. Hoe hadden zij deze trail kunnen lopen!? Hoe zijn zij over die grote rotsblok gegleden? Hoe konden zij in godsnaam over die waterplas zijn gesprongen!? Wat een respect! Ik dacht en zei gelijk ‘zo zou ik over een aantal jaar ook willen zijn!’ Het zweet stond op ons voorhoofd, we ademde zwaar door de ijle lucht en onze billen brandden door al het gespring en geklim. Rachid had al een aantal blaren en onze enkels begonnen het ook zwaar te krijgen. Maar wat een geweldig avontuur! De omgeving was prachtig. Wat waren we blij dat we dit pad hebben gekozen. We sjouwden door een prachtige vallei waarvan we de schoonheid nooit hadden gezien als we op de normale paden waren gebleven. Filosofisch genoeg is dat in ‘het normale’ leven ook het geval.

Het is alsof je meer bij de natuur betrokken raakt. Je voelt letterlijk de natuurelementen effect hebben op je lichaam. Een geweldige uitdaging die wij gewonnen hebben. Binnen het uur kwamen we helaas alweer bij de parkeerplaats uit. Schijnbaar hadden we zo enthousiast gelopen dat we toch wel ruim binnen de normtijd de trail hadden getrotseerd. Want ook volgens het informatiecentrum zou de route 3 tot 5 uur duren.

Voldaan van ons prachtige avontuur reden we terug naar ons hotel waar we met een welverdiend biertje, in de hottub, met uitzicht op de reusachtige gebergtes, hebben zitten na te genieten van deze geweldig mooie ervaring die we samen, als man en vrouw, hebben mogen meemaken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s