Yellowstone 2.0

We werden wakker in West Yellowstone met een heerlijke ochtenddauw. Een heldere frisse lucht en verse koffie. Dat was al genieten. Gauw hebben we nog wat kaartjes op de post gedaan om daarna de Beren en Wolven opvang te bezoeken. Het was een soort dierentuin waar beren en wolven werden opgevangen die te veel gesocialiseerd waren met menselijke gewoontes, niet meer in de vrije natuur zouden overleven en anders afgeschoten zouden worden. We waren precies op tijd voor het voeren van de wolven! Achter een groot glas stonden we te luisteren naar een ranger die uitleg gaf over de gedragingen van de wolf. We herkende ontzettend veel vanuit het gedrag van Riley. Het rollen in vieze geurtjes om eigen geur te verspreiden en de vreemde geur te maskeren met eigen geur. Het begraven van hun prooi. Zelfs de manier waarop de wolf zijn prooi verorberde was een spiegelbeeld van hoe Riley haar botten kaal kluift. Riley, onze kleine doerakwolf die dichter bij de wolven staat dan je zou denken.

De beren lagen rustig op een heuveltje van hun eten te genieten. Af en toe stond er eentje op om wat vogels te pesten maar verder bleven ze heel kalm liggen en bewogen ze het liefst zo min mogelijk. In de opvang hadden ze ook een aantal eagles, met een pikzwart lijf een mooie witte kop en fel gele snavel. We vonden het wel erg zielig dat deze beesten hier zaten. Ze moeten kilometers kunnen vliegen maar zaten nu gevangen in een kooi.

Omdat het begon te regenen en het aardig koud begon te worden besloten we de auto in te gaan op weg naar Yellowstone. Via de west kant reden we naar binnen en zouden aan het eind van de dag ten zuiden het park weer uitrijden. Op deze route lagen nog drie geisers. Terwijl we bij de eerste geiser aankwamen begon het verschrikkelijk hard te waaien en te sneeuwen. Het was ijskoud geworden en de sneeuw kwam ons horizontaal tegemoet. We besloten toch de gok te wagen en de korte trail naar de geisers te bewandelen. We liepen over een houten bruggetje waar een warme mist van geiserdamp als spookachtige damp overheen zweefde. Van het water onder ons was niets te zien vanwege de mist. We liepen in een mystieke sfeer van mist en kou tot we bij de geisers aankwamen. Ook hier was nauwelijks iets te zien. De wind liet de geiserdamp het gebied bedekken en de sneeuw maakte ons zicht nog slechter. We sjouwde over de houten steigers langs de geisers door de dichte mist, met ons gezicht in de koude wind en zicht van nog geen meter. Af en toe kwam er een rukwind voorbij waardoor de mist over de geiser eventjes wegtrok en we prachtige fel kleurige kokende waterplassen zagen. Lang konden we niet blijven staan. De sneeuw had plaatsgemaakt voor hagel en de damp uit de geisers sloeg op onze longen wat ademen wat lastiger maakte. We zagen geen hand voor ogen en liepen met bevroren benen over de steigers gauw naar het einde van het pad. Tot op het bot bevroren liepen we met horizontale hagel terug naar de auto.

Veel tijd om op te warmen in de auto was er niet. Al gauw kwamen we bij de beroemdste geiser van Yellowstone, Old Faithfull. Deze geiser spuit haar water om de 60 a 80 minuten met enorme kracht meters hoog, de lucht in. Bij het informatiecentrum stond een bord dat de geiser over 30 minuten zou gaan spuiten. We wilde uiteraard helemaal vooraan staan en gingen 20 minuten voor tijd in de ijzige kou op het beste plekje staan. Al gauw stoomde andere toeristen ook naar de steiger dus we waren perfect op tijd! 20 minuten hebben we staan lachen om onze gekheid, wie gaat er nou 20 minuten in de vrieskou staan om een geiser 1 minuut te zien spuiten. Nou wij, net als tientallen andere toeristen! De minuten tikte erg langzaam weg, maar precies om 1:33 uur kwamen de eerste stuiptrekkingen omhoog. In een oogwenk spoot er een enorme kracht uit de geiser omhoog om vervolgens in een flinke damp op te gaan. Meer dan een minuut spoot er water uit de geiser. Een bijzondere machtige kracht waarvan nauwelijks voor te stellen is dat er niet iemand op een knopje drukt om het af te laten gaan. Nee, dit is echt de natuur!

Nu hadden we genoeg gekleumd, het was alle moeite waard geweest maar nu hadden we genoeg van de kou! We wilde gauw naar ons hotel om daar de rest van de dag rustig aan te doen, wat foto’s uit te zoeken en lekker te eten. Met de warme blazer op max. reden we richting de zuidelijke uitgang. Waren het niet dat we verderop zwaailichten en een file zagen. De weg naar de zuidelijke uitgang bleek afgesloten te zijn vanwege het slechte weer. We waren een half uurtje verwijderd van ons hotel, van een warme douche en lekker eten. Nu moesten we terug naar de westelijke uitgang, 45 minuten de andere kant op. In West Yellowstone reden we langs ons vorige hotel om daar de wifi op te vangen en een nieuwe route te berekenen. De enige route die ons nu naar ons hotel bracht bleek 3,5 uur te duren! Dat is DRIE uur langer dan nodig! Als die zuidelijke weg niet was afgesloten waren we nu al bij ons hotel geweest en nu moeten we nog 3,5 uur rijden. “Knak!”…

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s