Nagarkot

Vandaag zijn we rond half 7 vertrokken van Pokhara naar Kathmandu, om vanaf daar een taxi naar Nagarkot te nemen. De busreis duurde ongeveer 7 uur en ze stopten onderweg een aantal keer bij eettentjes, om hun commissie op te strijken. Naast ons zat een Nepalees gezin met een kind van een jaar of 4. Hij leek wel een babyboeddah zo dik was ie! En ze bleven hem maar eten geven, chips, koekjes alles ging erin. Maar wat erin gaat moet er ook weer uit. Het kind kotste het hele gangpad onder! Brokken koekjes en oranje vloeistof lang door de bus. En dan denk je dat paps of mams het gaat opruimen. Helaas, paps pakte een krant en legde het over het oranje goedje heen. Bij de pauze moesten alle passagiers over de krant, die ondertussen doorweekt was, heen stappen. We hadden hoop dat de bus tijdens de pauze wel opgeruimd zou worden. Maar helaas, het tapijt in de bus was omgeslagen om de kotst te verbergen. Het ergste was nog dat het kind met een chagrijnige verwende rotkop de bus weer in kwam, met nieuwe zak chips! Hij heeft de hele busreis chagrijnig zijn ouders geterroriseerd op een manier zoals alleen verwende rotkinderen dat kunnen doen. Stom kind!
Gelukkig kwamen we rond 2 uur in de middag aan in Kathmandu. We stapte uit de bus en we konden onze rugzakken nog niet omdoen of er stonden al hordes chauffeurs om ons heen. We moesten flink onderhandelen over de prijs en er stonden meerdere chauffeurs om ons heen te roepen. Het was flinke chaos maar uiteindelijk konden we voor een redelijke prijs met een mini suzuki mee. Van te voren had de taxichauffeur al aangegeven dat de weg slecht zou zijn. Ook moest hij nog een andere chauffeur oppikken. Dat vonden we een beetje raar en ik hield de spierspray even wat dichterbij de hand terwijl we met zn vieren verder reden. Onze chauffeur was aan het kouwen op pruimtabak en schreeuwde naar ieder chicky die hij zag. Het was echt een rare snuiter! En op een heel druk stuk viel er ook nog een scooter tegen te auto aan. De scooters rijden hier overal kriskras doorheen. Beide taxichauffeurs stapten uit en gingen op de scooterrijder af. Waar wij een hoop geruzie verwachtten, losten zij het nog best vriendelijk op! Uiteindelijk reden we met zn vieren de bergen in. De weg was inderdaad erg slecht. Halve stukken asfalt, grote losse stenen en losse hopen zand. Om nog maar niet van de wegwerkzaamheden te spreken. Het was tweerichtingsverkeer en men haalde zonder ook maar te kijken elkaar in. Halverwege de berg moesten we even stoppen om de auto te laten afkoelen. De auto kon deze berg eigenlijk helemaal niet aan. Een mini autootje met vier volwassenen en twee rugzakken, dat kon niet goed gaan. Verderop moesten we weer even stoppen en begon de auto gekke geluiden te maken. Maar gelukkig konden we na een paar minuutjes weer verder. De mannen vroegen een aantal keer de weg naar het hotel, ze waren hier zelf ook nog nooit geweest. Nagarkot ligt bovenop een berg en heeft perfect uitzicht op de Himalaya. Eenmaal in het dorpje gekomen moesten de mannen opnieuw een aantal keer de weg vragen. Ze deden erg hun best maar toen ze begonnen te zeuren om meer geld waren we toch wel blij dat we veilig bij het hotel aangekomen waren. Het hotelpersoneel stond al bij de taxi om onze tassen aan te pakken. We gaven de mannen het afgesproken geld en 10% fooi. Ze keken ons boos aan en scholden ons nog even uit toen we het hotel in liepen.
Het hotel is prachtig. Cottage Peace Inn heet het. Het staat boven op de berg en heeft vanuit alle kanten een prachtig uitzicht! Vanaf het dak kun je 360° rondkijken en ook op het terras is het uitzicht adembenemend! De eigenaar is super leuk! Hij maakte de hele tijd grapjes en zei dat het belangrijkste was dat je ‘happy’ bent. Happy waren we, na een hele dag in een kotsbus en een heftige taxirit waren we helemaal gelukkig om op deze mooie plek te zijn. We kregen een kopje thee terwijl we wachtten op onze kamer. Alles werd netjes voor ons geregeld ondanks dat we geen reservering hadden. Na het douchen konden we aanschuiven voor het avondeten. Die avond hebben we nog even naar een heldere sterrenhemel gekeken.
In de ochtend zijn we om kwart over 6 opgestaan om zonsopkomst te bekijken. We hadden tot nu toe nog geen berg gezien door de mist dus we hoopten dat we nu wel de Himalaya konden bekijken. We stonden op het dak van het hotel en konden alles perfect zien. Helaas was er wel wat mist. Het schijnt aan het seizoen te liggen. In november is het minder mistig dan nu in februari. Maar alsnog was het prachtig om de zonsopkomst te zien. De bergen werden langzaam zichtbaar. Hoge witte bergtoppen waren reusachtig! Het is niet te omschrijven hoe mooi het was! Zelfs de foto’s vallen in het niets bij het werkelijke uitzicht.

De rest van de dag heeft de zon heerlijk geschenen en hebben we op het terras zitten genieten van de prachtige Himalaya. Katsverbrand werden we om twee uur opgehaald door een taxi die ons weer terugbracht naar Kathmandu. Terug naar de drukte om onze laatste dagen door te brengen.

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s