Met Arie Kanarie op Gili Air

Gili bestaat uit drie eilanden, het grootste eiland heet Gili Trawangang, het party eiland (ook wel Gili Tralala genoemd volgens de Amedse bevolking). Het eiland in het midden is Gili Meno, het rustigste eiland van de drie. En het eiland dat het dichts bij Lombok ligt heet Gili Air. Wij kozen ervoor om naar Gili Air te gaan. Air is een eiland waar je enerzijds leuke restaurantjes en barretjes hebt, en anderzijds heerlijk van alle rust kunt genieten.

We stapte vroeg in de morgen vanaf het resort in Amed op een busje richting de haven. We gaven onze bagage af bij de boot en gingen naar de balie voor tickets. Voordat we de boot opgingen werd onze bagage verdeeld per eiland. Hoewel we nog druk bezig waren met de chaos bij de ticketbalie, zagen we dat onze bagage bij het verkeerde eiland werd gezet. We moesten alles in de gaten houden en in een vreemde omgeving waarin niemand echt heel goed Engels spreekt leverde dat enige stress op. Maar zoals met meer dingen in Indonesië, moet je je soms overgeven aan alles wat mis gaat en langer duurt. Uiteindelijk zijn we veilig op Gili Air aangekomen en dat is ook heel wat waard! Bepakt en bezakt liepen we vanaf de haven naar het resort. Het eiland is maar 5km in de omtrek dus we hadden verwacht dat het een eitje was om de route naar het resort te lopen. Niets was minder waar. In de brandende zon, op het losse zand en met zware rugzakken en twee onhandig zware koffers sjouwde we onze billen uit de broek. Hadden we nu toch maar die leuke paard-wagen genomen.

Gili is werkelijk een tropisch paradijs. Er rijden geen gemotoriseerde voertuigen, dat is er verboden. Zelfs de ijscoman doet zijn werk op de fiets. Het lijkt wel een bounty eiland, met reggae lounge tentjes die magic mushrooms verkopen en ieder uur happy-hour hebben. Er hangt een hele relaxte sfeer! Ook hier zaten we in een mooi resort vlak aan het strand, vanuit de infinitypool keken we op de zee en het witte strand met palmbomen. Het ontbijt aten we in een bamboe hutje met loungekussens. Bananapancake with bananajuice hmmmmm! De juice wordt vers gemaakt en alle soorten tropische vruchten hebben ze, papaya, ananas, banaan, meloen, heerlijk (en dat voor maar 20.000 rp/ iets meer dan €1,00). Op Gili hebben we heerlijk uitgerust en ook weer lekker gegeten en gedronken. Vooral de cocktails waren lekker, happy hour bij Happy Harry was erg bijzonder. Happy Harry, de man die zich Arie Kanarie noemde toen hij hoorde dat wij uit Nederland kwamen en kei hard begon te lachen met zo’n leuk Indonesisch lachje. Hij was een local die een cocktailbar had maar totaal geen cocktails kon maken! We hebben echt met hem gelachen, we kregen hele lekkere cocktails maar totaal niet wat we besteld hadden. Maar ach, typisch mentaliteit hier, no stress just enjoy! En dat bevalt ons goed!! Arie Kanarie had een zak magic mushrooms, diep verborgen achter in zijn koelkast, bijzonder dat drugs op dit eiland gedoogd wordt maar in de rest van het land not done is! We waren niet van plan om aan de paddo’s te gaan en onze nieuwsgierigheid was al helemaal over toen Arie Kanarie vertelde over een Australische toerist die zijn lichaam open schuurde toen hij dacht in de zee te zwemmen maar eigenlijk op het strand lag te rollen. Geen Magic Mushroom voor ons! Maar wel heerlijke loempia’s die bij een familie restaurantje vers voor ons gemaakt werden. Terwijl we op de loempia’s aan het wachten waren kregen we te maken met een stroomstoring. Je zag op Gili Meno in gedeeltes de stoom uitvallen. En toen Meno helemaal donker was, viel ook bij ons het licht uit. Pikkendonker was het! Het duurde dus even voordat we de loempia’s kregen, maar we konden wel genieten van een mooie avond bij kaarslicht.

De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen en hebben we een snorkeltrip gedaan. De trip was echt heel gaaf! Op een boot met glazen onderkant kregen we van drie jonge mannen een excursie langs de drie eilanden om te snorkelen. We zaten met z’n vieren op de boot en niet met een hele groep, super fijn! We kregen de eerste stop bij Gili Trawangan waar we met ZEESCHILDPADDEN hebben gezwomen, super bijzonder die grote langzame beesten. Hun schild is heel hard met een laagje alg erop. We bleven niet te lang bij de schildpadden hangen en zijn gaan snorkelen bij mooi koraal. We maakten een tussenstop op Gili Meno waar de opvang voor zeeschildpadden was. Het was een soort fokcentrum waar minischildpadjes in leven werden gehouden om ze te laten groeien en vervolgens uit te zetten. Na een flinke wandeling over het witte strand van Gili Meno kwamen we aan bij een leuk restaurantje. Hier bestelde we verse Kokosnoot en genoten we van een prachtig uitzicht over de zee.

De gidsen die deze snorkelexcursie deden, waren ontzettend aardig en lieten ons alle mooie dingen van de omgeving zien. De laatste snorkeltrip was ook bij prachtig koraal en mooie visjes. Ze legde ons uit dat er veel koraal verloren gaat door vissers die dynamiet gebruiken om vissen te vangen. Al dat kapotte koraal zwerft door het water en hierdoor voel je tijdens het zwemmen kleine naaldenprikjes op je huid. Wij snorkelde nog een tijdje door en de gidsen gingen vissen naar inktvis. Eenmaal op land waren we uitgeput maar voldaan. Opnieuw hadden we super mooie dingen beleeft en we hadden nooit gedacht dat we zeeschildpadden zouden tegenkomen!

De laatste dag op Gili Air moesten we vroeg op. De boot zou vroeg vertrekken en wij hadden onze was nog bij het resort afgegeven om te wassen. Het wasavontuur was nog even spannend. De avond voordat we zouden vertrekken was de was nog niet klaar (het zou om 1600 uur klaar zijn). En in de ochtend was het nog steeds niet gedaan. We hadden nog eventjes tijd op erop te wachten en op het laatste nippertje kregen we een tas schone kleding terug. Zo gaat het hier nu eenmaal No stress! In alle haast gooide we de kleren in de rugzakken en snelde we naar de haven. Anders dan de heenweg namen we nu de geasfalteerde binnenweg, dat ging een stuk makkelijker! De boot terug naar Bali was heerlijk, we zaten op het dek, vol in de zon en vol in de wind. Dat was puur genieten! Na drie keer insmeren waren we alsnog hartstikke verbrand, volgende keer nog beter smeren dus! Het was helaas de laatste dag voor onze reismaatjes en dus scheidden onze wegen bij de transfer busjes. Zij richting het vliegveld en wij richting Ubud.

dsc_0144
Op de boot naar Gili Air
dsc_0151
Vaarwel Amed
dsc_0161
Het tropische strand van Gili Air
dsc_0170
De ijscoman bewonderen vanuit de bamboehut
dsc_0196
Prachtig uitzicht. Verderop Gili Meno
dsc_0198
Unieke plaatjes, puur genieten
dsc_0214
Alsof je naar de reiscatalogus bekijkt
dsc_0216
De weg rondom het eiland. In totaal 5km.
dsc_0238
De excursieverhuur
dsc_0239
Het vervoersmiddel op het eiland
dsc_0250
Terug naar Bali, lekker bijkleuren
dsc_0268
Land in zicht

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s