Bogor en Bandung

We zetten onze reis vanaf Jakarta voort naar de mooie natuur en het binnenland van Java. Vanaf Jakarta zouden we naar Bogor gaan met een tussenstop bij Tamin mini Indonesia.

Tamin mini is een groot park waar de 32 provincies van Indonesië worden tentoongesteld. Alle provincies hebben een eigen bouwstijl. Met onze zware backpacks zijn we het park doorgesjouwd. Bij het eerste huisje waar we aankwamen begon het ineens te stortregenen! Een enorme onweersbui die minimaal een uur heeft aangehouden. De regen kwam als een stortdouche naar beneden. We hebben geschuild op de veranda voor het huisje tot het weer een beetje opklaardde. De temperatuur ligt hier boven de 25grade maar de smog zorgt ervoor dat we nog geen zonnestraal hebben gezien. Na een flinke wandeling hadden we het park wel gezien. Ook hier was alles oud en vervallen, het park is slecht tot niet onderhouden, overal ligt afval, nergens een fatsoenlijke stoep om te lopen en bussen vol schoolkinderen. Die ons overigens aankijken alsof we van een andere planeet komen. De meisjes zijn dol op Rachid en giechelden toen we voorbij liepen ‘mister mister hihi’. Ook mijn roze schoenen vielen in de smaak. Als je toevallig langs het park komt is het geinig om te zien, maar een omreis zou ik er zeker niet voor maken.

We waren doodmoe van het lopen, hadden verschrikkelijke honger en genoeg van alle troep en viezigheid. Je moet je voorstellen dat we al maanden naar deze reis hadden uitgekeken. Maanden gespaard en voorbereidingen gedaan. Vol enthousiasme hebben we ons in onze eerste echte grote reis gestort maar het enige dat we tot nu toe hebben gezien waren drukke oude vervallen dorpjes en mensen die je óf willen beroven óf alleen maar willen helpen voor geld. Met de moed in onze schoenen (of liever kleine teen) pakte we een taxi naar het station dat ons naar Bogor zou brengen (eindelijk mooie leuke dingen en lekker eten dachten we!!). De taxichauffeurs maakte ruzie wie ons mocht meenemen, niet omdat we ons zo graag mee wilde nemen maar omdat ze ons juist Niet mee wilde nemen voor zo’n kort stukje. Uiteindelijk was een van de chauffeurs het haasje en bracht ons naar het station. De slimmerik wist ons wel op een ander station dan afgesproken af te zetten, uiteraard eentje die verder weg lag. Weer typisch iets wat kenmerkend was voor onze reis tot nu toe, al waren we blij dat we op het station waren.

Op het station kochten we tickets naar Bogor. De tickets koop je per rit aan een loket maar dan wel met een ovchipkaart, zo schattig dat ze het westen na proberen te doen maar totaal de clou niet snappen! Om naar het andere kant van het spoor te komen moet je de treinrails oversteken. Aan iedere kant van de rails staat MP om aan te geven of je mag oversteken of dat er een trein aan komt. Gelukkig was de trein redelijk leeg en konden we normaal staan. Ook wisten we nu dat de vrouwencoupé niet voor ons bestemd is! We gingen in de gemengde coupé staan en keken onze ogen uit. Er was een man die zo stoned als een garnaal was. Hij keek wazig uit zn ogen en was zichzelf continue aan het slaan. Buiten was het uitzicht niet veel beter. Golfplaten huisjes op de vuilnisbelt en kinderen die op bloten voetjes langs het spoor speelden. Echt verschrikkelijk zielig hoe die mensen daar leven.

Eenmaal in Bogor aangekomen stortregende het weer als een malle! We trokken snel onze regenjassen aan en deden de hoezen om de backpacks. Regenproof we waren klaar om opzoek te gaan naar het hotel. Jullie zullen het niet geloven, waar we ons ogen uitkeken naar de smerige trieste bende in Jakarta was Bogor nog veel meer vervallen en treurig. Bogor is echt een hele arme stad! De straten zijn bevuild met afval, overal stinkt het naar rotte mais en vuilnis. Schattige kleine kindjes op blote voetjes in een smerige modderige straten, het breekt je hart gewoon! En tja, daar dan je hotel gaan vinden. Na een paar kilometer door drukke stinkende straten vonden we het hotel. Gelukkig lag het hotel 100 meter buiten het smerigste gedeelte van de stad en was het hotel minder vies dan de omgeving. Op het bed liepen wat beestjes en het stonk er naar kruidige chloor maar wat heb je te klagen met een dak boven je hoofd! We hadden een eigen laken bij dus dat was fijn! Ingecheckt en gesetteld gingen we opzoek naar iets te eten en een pinautomaat, terug naar het “centrum” dus. We hadden geen rooie cent meer op zak en moesten ook het hotel nog cash betalen. Een geldautomaat was onze eerste prioriteit. We liepen door het centrum waar de minibusjes, brommertjes en fietsers kriskras door elkaar scheurden en waar de marktkraampjes de hele stoep in beslag namen. Dezelfde vieze geur van rottend mais en oude kokosolie hing in de stad. Tot overmaat van ramp was er geen enkele pinautomaat die onze pinpas of creditcard accepteerde. Nou dan zinkt de moed je in de schoenen, zonder geld in een vieze sloppenwijk op Java, what the hell doen wij hier! Geen geld, geen eten en nog niets gezien van mooie natuur of mooie gebouwen.Bijna letterlijk met tranen in de ogen stonden we moedeloos om ons heen te kijken. We raapten het laatste stukje moed bij elkaar en besloten de laatste geldautomaat te proberen. En ja!! We hebben geld! Wat een opluchting! Nu nog eten.. Op iedere hoek van de straat hebben ze een dunk’n donuts dus onze eerste honger hebben we met donuts gestilt! Hmm lekkor!! Nu opzoek naar een restaurant.  Tripadvisor.nl heeft altijd gelijk wat eten betreft en omdat we wel een goeie maaltijd verdiend hadden en een hotel voor de volgende dag moesten reserveren hebben we een internetcafe opgezocht. Het internetcafe was een vieze donkere winkelruimte waar een rokerige lucht hing en de eigenaar was een dikke vuile man met een vies overhemd dat uit zn broek hing (hij was wel aardig overigens in tegenstelling tot de rest van de mensen die we tot nu toe ontmoet hadden!) we vonden een goed restaurant en boekten een hotel in Bandung, de stad zuidelijker van Bogor. Het restaurant was een eindje lopen maar we doen alles voor lekker eten, het eindje bleek uiteindelijk ongeveer 3kilometer heen te zijn. Het eten was prima maar de terugweg was echt bizar! We besloten langs een supermarkt te gaan voor wat bier en chips en sneden daarna de route een beetje af. Nou dat was echt heel eng! Het was ondertussen al donker en dan loop je door een sloppenwijk. Enge oranje schemer, er hangt een mist in de wijk en mensen die je aankijken alsof ze je willen opeten. We durfde geen foto’s te maken maar het kon zo een set zijn van een horrorfilm. De mensen lagen buiten voor hun stalletje te slapen en de stad heeft een bepaalde lucht die je niet kan omschrijven maar het doet me kokhalsen als ik er aan denk! En die tenen van die mensen! Vies, vies wit, zwarte, bruin, lange nagels soms missen ze een teen allemaal op  afgestrapte slippers. Gelukkig kwamen we veilig aan in het hotel en hebben snel gedoucht en zijn gaan slapen..

We stonden vrijwillig om 7 uur op om zo snel mogelijk uit deze choas weg te gaan. We zouden via de Puncak Pas naar Bandung gaan. Er ging ook een luxe bus naar Bandung maar die zou niet over de pas gaan en we wilde graag mooie dingen zien! Voor de bus die via de pas ging, zijn we van het hotel naar een busstation gelopen, zeker 5 kilometer als het niet meer is! (Zweten als een malle maar goed voor de beentjes!)Vanuit daar pakte we een mini busje naar een andere busstation. Zo’n minibusje is echt ideaal! Het is een oud suzukibusje waar ze alles uit hebben gesloopt en er bankjes in hebben geplaatst. De deur staat altijd open (ook tijdens het rijden) en je kunt in en uitstappen waar je wilt. Eenmaal bij het grote busstation pakte we een andere bus die naar Bandung ging via de Puncak Pas. De bus was een soort omgebouwde touringcar/stadsbus die we in Nederland hebben, alleen dan zou de bus in Nederland 40jaar geleden al zijn afgeschaft! De reis zou 6 uur duren. Wij stapte achter in de bus en gooide onze tassen naast ons neer. Gelukkig konden de raampjes open want de passagiers voor ons waren aan het roken, echt goor. Tijdens de rit sprongen mensen in en uit de bus tijdens het rijden. Bij de voor en achterdeur staat een mannetje die mensen binnenlaat en de buschauffeur laat weten of er iemand in of uit wilt, ook haalt hij het geld op. Uiteraard wilde hij een kapitaal van ons, groene backpackers die we zijn hebben we ons een klein beetje laten afzetten maar voor 8 euro met z’n tweeën een busreis van 6 uur is best prima! Halverwege stapte er wat mannen in de bus. De mannen waren oud en vies! Helaas hadden ze wel oog voor mij en een van de mannen heeft zijn hele busreis ongegeneerd naar mij gekeken en heeft ook met de busmedewerker mij uitgebreid geanalyseerd. Erg prettig was het niet en onderweg kwam Rachid er achter dat er halverwege een trein station zou zijn. We stapte halverwege uit, in de middle of nowhere in een klein stadje midden op de pas. Ik was zo verschrikkelijk blij dat we uit de bus waren! We voelde ons allebei absoluut niet op ons gemak, alles beter dan in die smerige bus! Ook daar pakte we een mini busje naar het station. Op het station hoorde we van een hele aardige behulpzame man (de tweede en laatste aardige op Java) dat door modderstroom de treinrails under construction was en dat er dus geen trein reedt. Gevolg; minibus naar een busstation om onze reis toch maar met een grotere bus voort te zetten. Deze mini bus dropte ons bij een bushalte, bij een drukke kruizing op een klein zanderigplekje. Al gauw kwam er een bus die naar Bandung ging. Deze zat wel erg vol, maar dan met gezinnen en oudere, geen probleem om nog 3 uur opgepropt te zitten in een oude vieze bus, zolang we maar niet afgeperst of bekeken worden! Met haarspeltbochten waar de chauffeur gewoon inhaalt, toeterend en scheurend over de pas kwamen we eindelijk in Bandung. Owja onderweg een paar mooie thee en rijstvelden gezien, prachtig als je ze achter de bebouwing kan terugvinden.

Eenmaal in Bandung zijn we eerst weer een donut gaan eten bij Dunkin donuts en hebben we wifi gebruikt. Daarna zijn we lopend het hotel op gaan zoeken. Het was een heel eind! En onderweg hebben we echt de indrukwekkendste dingen gezien.  Een jonge moeder met haar kindje op de arm voor een golfplaten hutje dat op het kerkhof staat. Het zou een mooie foto zijn, dit soort beelden gaan nooit meer van je netvlies maar een foto vonden wij niet gepast.
Na een half uur lopen en een klein stukje met een minibus kwamen we aan in de straat van het hotel. De straat was alsof je in een wijk komt waar alles gesloopt gaat worden. Oud vervallen, druk verkeer en iedereen hangt uit hun winkel. Het hotel was zo vervallen als wat, echt een krot!! Na Jakarta en Bodor hadden we het echt gehad met alle ellende en viezigheid! We hebben direct een taxi gepakt en zijn naar het dichtstbijzijnde vliegveld gereden om daar de eerste vlucht naar Bali te pakken. Gelukkig ging er om 21:00uur s’avonds nog een vlucht. Op het vliegveld hebben we een heerlijke bord rijst op. Na een hele dag niks eten en rondsjouwen in krottenwijken is alles lekker maar de rijst op het vliegveld was toch wel echt verschrikkelijk goed (vandaar het tweede bord ook)!!!
Drie uur later hadden we het vliegtuig naar Bali. Tijdens het wachten hebben we een hotel geboekt waar we nu heerlijk op een schoon kamertje liggen! Een cultuurshock is het wel.. Waar we vanmorgen nog in de vervallen achterbuurten van Java liepen zitten we nu in het Mallorca van Bali.

dsc_0029
De markt in Bogor
dsc_0016
Met de rugzak door het verlate Tamin Mini
dsc_0028
De drukte in Bogor

dsc_0035

dsc_0047
Puncakpas
dsc_0066
Als je haar maar goed zit!
dsc_0078
Puncakpas
dsc_0083
Op naar Bali!!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s